Dag 33 -
Shanghai is eigenlijk geen ‘echt’
Shanghai, althans de locatie van de terminal. De terminal heet Yang Shan. Er liggen
aan aantal kleine eilandjes een 42 kilometer uit de kust waar men terminals tussen
heeft gemaakt. De terminal is met een enorme brug verbonden met het vasteland en
vanaf de brug tot aan de stad Shanghai is het ook nog kleine 100 kilometer.
In de vroege ochtend voeren we langzaam richting Yangshan, echter door de zeer dichte mist krijgen we geen loods en moeten we voor anker. Vanaf de brug waren ongeveer 3 á 4 dekken nog redelijk zichtbaar, verder naar voren zag je niets meer, dus is het zicht rond de 50 meter. Rond 09:00 lagen we voor anker in afwachting van verdere berichtgeving. Het kan zomaar zijn dat we hier meer dan een dag voor anker moeten blijven liggen in verband met de mist.
Rond ongeveer tien uur, half elf, verdween de mist als sneeuw voor de zon en kregen we te horen dat we om twaalf uur mochten vertrekken vanaf de ankerplaats naar het loodsstation. Om ons heen lage diverse andere containerschepen voor anker. Wat mij opviel was dat van de vijf containerschepen er vier helemaal leeg waren ! Ik had eerst begrepen dat we om twaalf uur te horen zouden krijgen of we überhaupt wel mogen vertrekken. De lunch was weer verdeeld, de kapitein had al gegeten en was op de brug. De lunch bestond uit een soort salade van aubergine en kaviaar vooraf, daarna biefstuk met Franse frites en als nagerecht kaas en aardbeien met slagroom.
Tegen één uur was ik weer op de brug. De mist begon al vanaf half twaalf weer toe te nemen en het zicht werd steeds slechter. Het begon ook nog te regenen dus het enige wat je vanaf de brug zag was het schip zelf en schepen op hooguit 500 meter afstand. Een schip vlak voor ons, de “ASIA TRADER” van ZIM moest net als ons wachten op de loods, die rond 14:00 aanboord zou komen. De weg naar de Yangshan deepwater terminal is net als in Tianjin een uitgegraven geul tussen allemaal kleine eilandjes in met daar omheen ondiep water.
De loods werd met een sleepboot aanboord gebracht en we zette verder koers richting de terminal. Het was inmiddels opgehouden met regenen maar de mist werd dikker. We moesten eerst CSAV’s “PUCON” volgen, ook een groot schip maar kleiner dan ons. Nadat de loods aanboord was voer er een kleiner Chinees vrachtschip op een rare koers, dus de loods moest met dat schip ‘even’ communiceren dat hij zijn koers snel moest wijzigen. Zelfs in het Chinees begrijpen ze het niet, laat staan dat je dat in het Engels moet uitleggen ! Ik begreep later dat op het moment dat de loods aanboord kwam, hij van de verkeerscentrale eigenlijk ons weer terug moest brengen naar de ankerplaats, maar is toch doorgevaren omdat we nu dichterbij de terminal waren dan de ankerplaats.
Na een vrij lange tocht door de geul kwamen er af en toe silhouetten uit de mist van de eilandjes, die vrij dicht bij de geul liggen. We moesten wachten tot dat de “PUCON” vast lag, want wij moesten op de ligplaats daarachter komen te liggen (ligplaats 8).
Rond 15:00 werden de sleepboten vast gemaakt. Het zicht was nog steeds slecht, de voormast was nog maar net te zien ! Tussen de eilandjes staat ook een sterke stroming, wat het nog lastiger maakt om te manoeuvreren. Zonder de terminal of andere schepen te zien werd er op de radar gemanoeuvreerd en steeds beetje bij beetje richting de kade. Met hulp van de bemanning op het voorschip werd de “PUCON” nauwlettend in de gaten gehouden, want we moesten daar vlak achter afmeren. De kranen werden nu langzaam zichtbaar, eerst de kraantoppen en toen beetje bij beetje ook de kade. Toen de kade eenmaal in zicht was, ging de kapitein en de loods het schip verder manoeuvreren vanaf de brugvleugel. Na een zenuwslopende tocht lagen we rond 15:30 voor de kant en was de kapitein en loods zichtbaar opgelucht. Je moet toch even met een enorm gevaarte en een zicht van niets aanmeren langs een terminal nabij een ander groot schip ! Ik heb de kapitein gezegd dat hiervoor groot respect verdiend is !
Wij waren tevens het laatste schip wat naar ‘binnen’ mocht, want de verkeersbegeleiding
van de haven besloot om vanwege de steeds dikker wordende mist de haven weer te sluiten
tot nader order. Gelukkig kon de los-
Het diner bestond uit een tomatensalade vooraf en als hoofdgerecht een pasteitje met champignons en rijst. De champignons vond ik niet zo lekker, maar heb toch nog wel wat ervan op. Ook vandaag ontbraken de kazen en het fruit niet. Na het diner ging ik bovenop de brug nog wat nachtopnames maken van de operatie. Je kan de camera daar goed stil zetten op het randje en op de ‘nachtstand’ krijg je geweldige foto’s. Ook leuk dat alles scherp en helder is, terwijl door de lange sluitertijd de containers die gelost of geladen worden bewogen zijn.
Deze terminal gebruikt ook zogenaamde tandem spreaders, hiermee kunnen ze 2 x 40’ft of 4 x 20’ft containers tegelijk laden of lossen, dus een verhoging van de productiviteit en efficiëntie. Er werken zes kranen en het gaat redelijk vlot. Ze zijn, op het moment dat ik dit verslag zit bij te werken in de avond, druk bezig in de ruimen en dekken vlak achter mijn hut. Hopelijk blijf ik nog enig uitzicht houden ! Er werden eerder deze middag / avond ook nieuwe 10’ft containers geladen. Ze waren zodanig aan elkaar gelast dat ze als een 20’ft container gezien worden. Een raar gezicht, 10’ft containers op een containerschip, deze worden eigenlijk alleen maar in de offshore of de bouw gebruikt, maar ja, ze moeten ook een keer van China daar naartoe gebracht worden.
Tijdens de avond valt het wel mee met de mist, maar dat kan zo weer veranderen als je vannacht of morgenochtend de gordijnen openschuift.
