Dag 30 -
Al sinds 06:00 probeerde de kapitein
contact te krijgen met het loodsstation, net als in Dalian reageerde ook hier niemand.
Omdat we orders hadden om rond 09:00 bij het loodsstation te zijn, voeren we al langzaam
en vanaf ongeveer 08:00 tot 09:00 hebben we stilgelegen op 2 mijl van het loodsstation
af. Inmiddels had het loodsstation gereageerd en in het gebroken Engels verteld dat
we moesten wachten op de loods. Telkens kregen we te horen ‘in 40 minutes’, maar
die 40 minuten waren wel erg lang. Later nog een keer, ‘in 40 minutes’, maar binnen
vijf minuten kwam er een loodsbootje aanvaren en kwamen er ook hier twee loodsen
aanboord, dit was rond 09:30.
Het zat potdicht van de mist, wat normaal is voor de havens in deze regio. Ook is het het begin van de lente, dus de temperatuur aan land stijgt, terwijl het water hier maar één graad was. De aanloop naar Tianjin is eigenlijk een rechte, uitgegraven geul die rechtstreeks naar de haven loopt. De haven is op zich niet groot, maar net als in vele delen van China is men hier ook enorm aan het bouwen. Links en rechts varen er baggerschepen en worden nieuwe stukken land gewonnen.
Een kleine vuurtoren kwam ineens uit het niets opdagen en we volgde het kanaal nog een tijdje, met een lage snelheid van zo’n acht knopen vanwege de dichte mist en kwamen toen bij de ingang van de haven. Ook hier waren baggerschepen volop bezig. Aan de rechterkant verscheen de kool terminal en wij maakten een draai naar rechts, waar ineens de containerkranen uit de mist zichtbaar werden. Links en rechts waren ook containerkranen te zien, want dit is een snel groeiende regio in China. Ook omdat Tianjin de haven is die het dichtst bij Beijing ligt, is er momenteel meer handel in verband met de komende Olympische spelen.
Rond 11:45 lagen we voor de kant en begonnen de zes kranen gelijk met lossen. Na de lunch, die bestond uit een rode bieten salade met plakjes worst en als hoofdgerecht vlees met aardappelen en groenten. Als nagerecht kaas en meloen. De vertrektijd stond op ongeveer 15:00 de volgende dag.
In de middag gingen ongeveer negen bemanningsleden van boord af, maar het was nog wachten op de agent die rond 13:30 terug zou zijn met alle paspoorten in verband met de visa. Ik ging mee met de kok, de elektricien en een machinist. We werden afgezet in Tianjin, waar we eerst bij een soort duty free shop kwamen. Omdat ik niet zeker weet of we in de komende havens nog tijd hebben om van boord te gaan, besloot ik hier wat souvenirs te kopen.
We wilden nog kijken of het mogelijk was om naar Beijing te gaan, maar het was ruim twee en een half uur reizen om er te komen, dan nog eens twee en een half uur terug. Dan heb je weinig tijd meer om nog iets te zien. Het was inmiddels al 14:30. We hebben wat rond gelopen in de stad. Tianjin is zo’n grote stad dat er ruim elf miljoen mensen wonen. Het is ook een echte industriestad, niet echt een toeristenstad, maar het is wel fijn om even rond te lopen, want je zit natuurlijk lang op het schip.
Aan het einde van de middag gingen we weer terug naar het schip. Het verkeer is hier een chaos, van verkeersregels hebben ze nog nooit gehoord en veilig de straat oversteken is een kunst. Aangekomen bij het schip was er al zoveel lading van boord af, dat het schip heel hoog in de water lag en het dus een hele klim naar boven was.
Het diner bestond uit een uitgeholde grapefruit met een soort cocktail saus en stukjes grapefruit, in het Frans ‘Pamplemousse’ genaamd. Als hoofdgerecht biefstuk met aardappelpuree en salade. Als nagerecht kaas en fruit.
