Dag 17 - Aankomst Khor Fakkan, Verenigde Arabische Emiraten (Dinsdag 26 februari 2008)

Toen ik wakker werd en naar buiten keek was het zicht niet heel goed, veel nevel over het water. Verder is de zee zo glad als glas. Na het ontbijt even naar de brug gegaan, de aankomsttijd Khor Fakkan pilot was ongeveer 12:15 – 12:30. De snelheid was goed, 25,0 knopen.

Vanwege de aankomst Khor Fakkan tijdens lunchtijd, is de lunch vandaag om 11:00. De lunch was een beetje rommelig, de één kwam later dan de andere, dus een echte gezamenlijke lunch was het niet echt vandaag. De lunch bestond uit garnalen vooraf en als hoofdgerecht iets van kip met groente erbij. Als nagerecht kaas en een mango. De machinisten zouden direct na aankomst een reparatie gaat uitvoeren aan één van de uitlaatonderdelen van de hoofdmotor. Na de lunch, rond 11:45 de camera pakken en naar de brug. Je kon niet ver kijken vanwege de nevel, daarom doemden de enorme voor anker liggende olietankers bij Al Fujairah één voor één als een soort spookschepen op.

Op de VHF radio waren er een paar aan het gek doen, met rare stemmen naar elkaar roepen (zo te horen waren het Italianen). Als ze zoiets doen in Europa of Amerika krijgen ze gelijk een waarschuwing van de kustwacht. Hier niet.

De snelheid werd langzaam verminderd en voeren langzaam langs de ankerplaats van Khor Fakkan. Ondanks dat het hier nu “winter” is, zouden wij het hoog zomer noemen. Uit de wind was het een graad of 30. Je moet je goed insmeren, want met deze felle zon ben je zo verbrand.

Langzaam verschenen er uit de nevel de bergen en de stad Khor Fakkan. Beetje bij beetje werd er meer zichtbaar van de stad en verschenen ook de containerkranen. De haven is aan het uitbreiden. Deze haven bestaat eigenlijk maar uit containers en is vooral een hub voor voornamelijk CMA CGM en UASC. Vanuit deze haven worden containers naar zowel de Perzische Golf, India en Oost-Afrika verscheept.

Om 12:30 kwam de loods aanboord. Niks geen zwemvest of touw, nee, gewoon op z’n sportschoenen aanboord stappen via de loodsdeur aan de zijkant van het schip. Ook dat gaat hier net weer even anders. De foto’s zijn op zich goed, maar door de nevel zijn de meeste niet zo scherp als anders. Helaas, maar ben ik ieder geval al blij dat we weer een haven binnenvaren met daglicht.

De “CMA CGM LA TRAVIATA” werd voorzichtig langs de (nieuwe) kade gemanoeuvreerd en we lagen nog niet eens helemaal vast of ik zag de eerste container al voorbij gaan. Dit was rond 13:30. In Europa gaat er na aankomst een speciale gondel met alle veiligheidsmaatregelen erop langs de containers om de twistlocks open te trekker. Hier niet. Er gaat een man op de spreader mee omhoog en loop zonder veiligheidskoord over de containers die 7 hoog aan dek zijn gestapeld en maakt de twistlocks met een lange stang open. Als deze man naar beneden valt, komt hij ruim 20 meter lager op de lashing bridges terecht. En dat zal hij niet overleven. Maar ik denk ook niet dat ze hier wel eens van een Arbo-wet hebben gehoord.

De inwoners van de Verenigde Arabische Emiraten komen voornamelijk uit India en Pakistan. Ik geloof dat slechts 5% van de inwoners ook hier vandaan komt. Door de natuurlijke vriendelijkheid van de mensen uit India en Pakistan is men hier ook zeer vriendelijk. De chauffeurs van de terminal trucks zwaaien en lachen uit zichzelf. Dat kom je ook niet zoveel tegen.

Beneden in de ship’s office aan de agent gevraagd hoe het zat om aan wal te gaan. De vertrektijd stond op de volgende dag 14:00. Eerst moesten alle paspoorten mee naar de immigratiedienst geloof ik, en die kwamen pas later terug. Het was inmiddels 14:30 dus dan zou het wel laat worden en omdat er niemand eigenlijk van boord ging, gingen we (de kok, chief-steward en de steward) een stukje over de terminal lopen naar de duty free shop. Khor Fakkan is een vrijhaven, dus net als op Schiphol kan je belastingvrij inkopen doen in een kleine winkel op de terminal. Na de inkopen op de terminal nabij de winkel nog wat staan praten en drinken. Het was flink warm in de zon, terwijl dit nog eigenlijk de “koude” periode is in het Midden-Oosten. De volgende ochtend naar de stad gaan zou niet kunnen, althans, zeer kort en met het risico dat je niet drie uur voor vertrek weer aanboord bent. Dit is een regel dat, als het laatste bemanningslid weer terug aanboord is, het schip daarna pas na drie uur mag vertrekken. Indien de operatie dus ineens sneller gaat of wat dan ook, loop je dat risico en daar heb ik natuurlijk geen zin in. Maar even de benen strekken op de kade en naar de onwijs snelle operatie kijken is ook leuk !

Aan het einde van de middag weer terug gelopen naar het schip en uiteraard nog foto’s gemaakt. Op de boeg was goed te zien hoeveel woestijnzand er in de lucht zat de afgelopen dagen. Vooral in de Rode zee is er een paar kilo aan woestijnzand aanboord gekomen.

Het diner bestond uit een zuid Franse pizza punt en als hoofdgerecht tongfilet met kruidige rijst. Als nagerecht kaas en fruit. Na het diner nog even buiten wat foto’s gemaakt in het donker. Het is nog steeds ruim 20 of 25*C volgens mij. Echt een soort barbecue weer. Met de speciale nacht-stand op de camera zijn de meeste foto’s wel goed gelukt, alleen is het een kunst om de camera niet te bewegen. Ik heb in de duty free shop diverse statieven gezien, ik denk dat ik er morgenochtend één ga aanschaffen, want mooie nachtelijke opnames van bijvoorbeeld Hong Kong zijn natuurlijk schitterend. Met verbazing stond ik te kijken hoe een kraan op het achterschip in één keer tien lege 20’ft containers aanboord hees. Uiteraard zullen dit we lege containers zijn, anders kan de kraan het gewicht niet aan. Het is wel een enorme efficiënte manier van laden !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vorige pagina | Menu | Volgende pagina